کارگاه آموزش خانواده، ارتباط همدلانه والد-فرزند

همدلی چیست؟

همدلی یعنی اینکه فرد بتواند زندگی دیگران را حتی زمانی که در آن شرایط قرار ندارد، درک کند. همدلی یعنی توانایی ورود به دنیای دیگران و توانایی اینکه خود را جای دیگران بگذاریم، واقعیت را از دید آنها ببینیم و احساسات آنها را در مورد چیزهای مختلف بفهمیم. همدلی به فرد کمک می کند تا بتواند انسان های دیگر را حتی وقتی با آن ها متفاوت است بپذیرد و به آنها احترام بگذارد. همدلی روابط اجتماعی را بهبود می بخشد و به ایجاد رفتارهای حمایت کننده و پذیرنده، نسبت به انسان های دیگر منجر می شود. همدلی ۴ویژگی اصلی دارد: ۱- گذاشتن خود به جای طرف مقابل و تلاش برای درک معنای اصلی آن شخص که واقعا چه چیزی می گوید و از ما چه چیزی می خواهد، ۲- تلاش برای قضاوت نکردن، ۳- شناسایی احساسات طرف مقابل مثل غم، خشم، ترس، نگرانی و..، ۴- حس کردن همان احساسات همراه با خود آن شخص.

تفاوت همدلی با همدردی

همدلی موجب پیوند و اتصال بین انسان ها می شود اما همدردی پیوند ها را ازبین می برد. همدلی بیشتر به این معنی است که با کسی، چیزی را احساس کنیم، نه این که برای کسی احساسی (مانند دلسوزی) داشته باشیم. همدلی و همدردی دو نقطه کاملا متضاد هم هستند.

فواید همدلی

– همدلی باعث بهبود تعاملات اجتماعی ما می شود

– همدلی بیان احساسات خود و درک احساسات دیگران را آسان می کند

– اعتماد به نفس را افزایش می دهد

– امنیت روانی و آسایش خاطر را تقویت می کند

– همدلی در افراد میل به شرکت در فعالیت های گروهی را افزایش می دهد

– زمینه شناخت بهتر و بیشتر از دیگران را فراهم می کند و موجب احساسی خوشایند و مثبت در افراد می شود

موانع همدلی

* برچسب زدن

* قضاوت و پیش داوری

* کوچک نمایی مشکلات دیگران

* نصیحت کردن

* سرزنش کردن مداوم

* غفلت و بی توجهی

* به رخ کشیدن توانمندی های خود

ارتباط همدلانه با کودک

۱- با احساس های فرزندتان هماهنگ شوید و با همدلی به آن ها گوش کنید: باید با آرامش و با چشم، گوش و دلتان به فرزندتان گوش دهید و پیام بدن او را دریافت کنید. معمولا حرکات و ژست ها بسیار گویاتر از کلمات کودک هستند. قطعی ترین راه برای جلوگیری از درددل کردن فرزندتان این است که احساساتش را دست کم بگیرید و برای نمونه بگویید: (این که چیزی نبود که این همه عصبانی شدی!). پس حامی فرزندتان باشید و او را قضاوت نکنید و عواطفش را دست کم نگیرید.

۲- علت احساس را مشخص کنید: مشخص کنید چه شرایطی موجب شده فرزندتان دچار چنین احساسی شود. گاهی به سادگی می توانید علت احساس او را تشخیص دهید و گاهی باید چند سوال بپرسید تا مطمئن شوید که علت را فهمیده اید.

۳- بر احساس کودک خود نام بگذارید:شاید این گام ساده به نظر برسد، اما بسیار قدرتمند است، زیرا نشان می دهد که شما احساس کودکتان را درک می کنید. کودکان بسیاری همین که بدانند شما وضعیت آنها را درک می کنید، حالشان بهتر می شود. نام گذاری به کودکتان کمک می کند تا واژگان عاطفی بیشتری را در دسترس داشته باشد.

۴- بر طبق نیاز کودک به نتیجه برسید: به کودکتان کمک کنید تا نیاز عاطفی اش را برطرف کند. معمولا وقتی پاسخی می دهید که نشانگر همدلی شما با گرفتاری اوست، بسیار مفید است: (می فهمم که چرا چنین احساسی داری). گاهی ممکن است فرزندتان بخواهد در پیدا کردن راه حل به او کمک کنید و گاهی فقط می خواهد بشنود که شما نیاز یا خواسته او را درک می کنید.

فهیمه فاضل

کارشناس ارشد روانشناسی و درمانگر کودک و خانواده

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *